Gaano ba kaimportante ang pagkabirhen sa isang relasyon?
Batayan ba talaga ang pagkabirhen ng isang babae para siya ay seryosohin ng mga
lalaki? Kapag ba hindi na birhen ang isang babae siya na ay malandi? Siya na ay
masama at madumi? Siya na ay iniiwasan at itinatakwil?
Pagkabirhen, birhinidad ovirginity sa ingles.
Ito ang iniingatan ng mga babae hanggang sa matagpuan nila ang tunay na lalaki
at karapat-dapat niyang pag-aalayan ng pagkabirhen niya. Karamihan sa mga
lalaki, gusto nila ay birhen daw na babae. Kasi daw malinis siya. Paano kung
hindi na siya birhen, madumi na ba siyang tingnan? Hindi na ba siya pwedeng
igalang? Hindi na ba siya pwedeng seryosohin?
Kawawa naman pala ang mga nagiging biktima ng panggagahasa
kung ganoon. Wala na pala silang pag-asang makahanap ng lalaking seseryoso sa
kanila. Dahil madumi na ang tingin sa kanila ng mga lalaki. Pero ang masasabi
ko lang, hindi naman lahat ng lalaki ay ganon. Meron parin namang totoo kung
magmahal. Seseryosohin ka kahit na alam nila ang nakaraan mo. Mamahalin ka
kahit na alam nilang wala na ang pagkabirhen mo at ganyan ang lalaking
mapapangasawa ko. Kaya nga lang inabuso ko yata ang pagkamabuti niyang tao.
Kitang-kita ko sa mukha ng boyfriend ko ang “pagkakabigo” noong
sinabi ko sa kanya na “hindi na ako birhen.” Isang
buwan pa lang ang relasyon namin noon. Hindi siya nakaimik noong narinig niya
iyon.
Kaya dinagdag ko pa, “Malaya kang iwan ako, dahil
wala na akong maipagmamalaki sa’yo. Hindi na ako malinis gaya ng mga ibang
babae. Magdesisyon ka na habang isang buwan pa lang tayo. Para hindi pa
masiyado masakit ang mararamdaman ko.”
Sumagot naman siya, “hindi, hindi kita iiwan,
mahal kita. Nabigla lang ako kaya hindi agad ako nakapagsalita. Minahal kita
hindi dahil sa birhinidad mo. Kundi iyon ang nararamdaman ko para sa’yo. Hindi
mahalaga sa’kin ang nakaraan mo. Ang mahalaga sa akin ay ang pag-mamahal mo.”
Nagulat ako sa sinabi niya. Sabi ko sa sarili ko, “may
mga lalaki pa palang katulad niya. Na totoong magmahal at matatanggap kung ano
at sino ka.” Damang-dama ko sa sinabi niya na mahal niya ako
talaga.
Nagdaan ang araw, buwan at taon. Malayo na ang narating ng
aming relasyon. Sa tagal na yon, marami akong nakita at napatunayan. Isa siyang
maipagmamalaki na anak, kapatid, kaibigan at kasintahan. Magalang, mabait,
masipag, mapagmahal at higit sa lahat may takot sa Diyos. Halos nasa kanya na
lahat ang hanap ng isang babae sa isang lalaki. Kaya naman napakasuwerte ko sa
kanya dahil minahal niya ako.
Pero sa kabila ng lahat ng ito, mayroon pa siyang hindi
alam. Kaya lagi akong natatakot at nag-aalala. Ayaw ko nang mawala pa siya sa
buhay ko. Hindi ko kakayanin kapag nangyari yon. Kaya naman hindi ko
masabi-sabi na niloko ko siya. Nakokonsensiya at
nasasaktan ako para sa kanya. Masiyado siyang mabait para gawin ko ang bagay na
iyon. Hindi ko rin lubos maisip kung bakit ko iyon nagawa. Wala naman siyang
ginagawang masama.
Ngayon limang taon na ang aming relasyon. At ang magandang
balita ay ikakasal na kami sa darating na buwan. Kaya lang habang palapit
ng palapit na ang petsa ng aming pag-iisang dibdib, lalo naman akong
kinakabahan. Dahil sa isang bagay na hindi ko pa naaamin sa mapapangasawa ko.
Lagi ako ginugulo ng isipan ko, kung sasabihin ko ba bago kami ikasal o
pagkatapos na lang ng kasal namin. Ang hirap mag-isip, ang hirap magdesisyon.
Lalo na kapag malapit na ang pinakamahalaga mong okasyon.
Ano kaya ang iisipin niya? Ano kaya ang magiging reaksiyon
niya? Kapag inamin ko na bago palang ang relasyon namin ay nagkasala na ako sa
kanya? Na niloko at pinaniwala ko siya. At iyan
ang pang-siyam na utos ng Diyos na nasa Biblia.
Mapapatawad niya kaya ako?
Dahil noong sinabi ko sa kanya na “hindi na ako
birhen”,
NAGSINUNGALING AKO.
0 comments:
Post a Comment